Powered By
BLOGFA.COM
اندازه گيري زمان در باستان شناسي
زمان كميتي پيوسته است كه در حواس انسان به صورت رشته وقايع به هم پيوسته احساس مي شود . محدوده زماني بين وقايع يا بين يك واقعه تا زمان حال بر حسب تعداد سالهايي كه بين اين وقايع سپري شده ,اندازه گيري مي شود.
تغيير ,يك نشانة تاريخگذاري براي باستانشناسي است .تغييرات امكان تقسيم اين كميت پيوسته را به قطعات مادي مجزا يا دوره ها فراهم مي آورند .
ديويد استروناخ از سال 1346 تا 1356 پنج
فصل كاوش میدانی و یک فصل کتابخانه ای در اين تپه انجام داد.ما در اينجا شاهد معماري عظيم خشتي عظيمي هستيم كه استروناخ آن را به دوره ماد منسوب كرده است .البته ازسمت بالا به پايين اين تپه به سه دوره اشكاني، هخامنشي و ماد تقسيم شده است.
اين موضوع در دوران پارينه سنگي كه بشر زندگاني خود را از طريق شكار و جمع آوري غذا تامين مي نموده است حتي بيش از دورانهاي تاريخي ضروري بوده و مصداق پيدا مي كند.مدارك بدست آمده از بقاياي چندين ميليون سال گذشته در ارتباط با دوران پارينه سنگي حاكي از آن است كه عموماً خصوصيات و نحوه زندگي در هر اجتماعي به مناطق مجاور و حتي دورتر سرايت نموده است و از حدود آن اجتماع به خارج گسترش نموده و به تدريج به تمام مناطق جهان راه يافته است.بنابراين جاي تعجب نيست اگر ايران نيز از اين قاعده مستثني نبوده و در اين مدار ارتباطي مواردي را كسب نموده و يا بالعكس به خارج انتقال داده باشد.با وجود اينكه وضعيت جغرافيايي ايران اين منطقه را تا اندازه اي در دوران پارينه سنگي بسته تر و محدودتر در مقام مقايسه با بعضي نواحي ديگر جهان قرار داده ولي اين سدهاي طبيعي به هيچ وجه در هيچ دوراني كاملاً از روابط اجتماعات انساني جلوگيري ننموده اند .
اين موضوع در دوران پارينه سنگي كه بشر زندگاني خود را از طريق شكار و جمع آوري غذا تامين مي نموده است حتي بيش از دورانهاي تاريخي ضروري بوده و مصداق پيدا مي كند.مدارك بدست آمده از بقاياي چندين ميليون سال گذشته در ارتباط با دوران پارينه سنگي حاكي از آن است كه عموماً خصوصيات و نحوه زندگي در هر اجتماعي به مناطق مجاور و حتي دورتر سرايت نموده است و از حدود آن اجتماع به خارج گسترش نموده و به تدريج به تمام مناطق جهان راه يافته است.بنابراين جاي تعجب نيست اگر ايران نيز از اين قاعده مستثني نبوده و در اين مدار ارتباطي مواردي را كسب نموده و يا بالعكس به خارج انتقال داده باشد.با وجود اينكه وضعيت جغرافيايي ايران اين منطقه را تا اندازه اي در دوران پارينه سنگي بسته تر و محدودتر در مقام مقايسه با بعضي نواحي ديگر جهان قرار داده ولي اين سدهاي طبيعي به هيچ وجه در هيچ دوراني كاملاً از روابط اجتماعات انساني جلوگيري ننموده اند .
منطقه غرب ايران
تپه سراب كه در 7 كيلومتري مشرق كرمانشاه واقع است در اين محل در بهار سال 1960 ميلادي گمانه اي حفر شد و بر اساس مطالعات انجام شده بر روي بقاياي استخوان حيواناتي كه از انها براي مصرف غذايي استفاده شده بود چنين نتيجه گرفته شد كه در تپه سراب اجتماع كوچكي براي تمام طول سال اقامت داشتند كف خانه ساكنان تپه سراب كه مدور بود گودتر از سطح زمينهاي اطراف قرارداشت اندازه اين خانه ها كوچكتر از نمونه اي بودند كه در تپه اسياب مشخص شده است .
ايران در دوران آغاز توليد غذا و استقرار در روستاها
اين دوره ي از تطور تكاملي فرهنگ بقاياي فرهنگي اجتماعات كوچك در نقاط مختلف باستاني ايران به طور پراكنده در تمام ايران شناسايي مي شود .در آغاز استقرار و تولي غذا بقاياي فرهنگي فاقد اثار معماري در خور توجه هستند .سارش هاي مختصري كه متناسب با نيازهاي ضروري بودند مانند اجاق و حفره هاي كوچك ذخيره مواد قابل ذخيره و در برخي اوقات نيز ايجاد سرپناههاي موقت بصور گوناگون و با استفاده از سهل الوصول ترين مواد اوليه ساختماني از ويژگي هاي عمده ي معماري اين دوره ي است .
از ويژگيهاي تكنولوژي در پايان اين مرحله و در اوايل مرحله استقرار دائم در يك مكان ساخت و استفاده ازسفال است ساختن سفال در مقايسه با ابزارو ادوات سنگي كه تماما از تغيير شكل دادن به ماده اوليه صورت مي گرفت يك نوع صنعت تركيبي محسوب مي شود تهيه سفال داراي مراحل مختلفي است كه با تغيير شكل دادن ظاهري مواد اوليه كاملا متفاوت است.
اينك آثار دوره ي آغاز توليد غذا و استقرار در روستاها را بر اساس تقسيم ايران به مناطق مختلف طبيعي – فرهنگي مورد بررسي قرار خواهيم داد .
